Lampernisse als stil decor voor grote cinema
Wie zich deze week naar het landelijke Lampernisse waagt, stuit op ongebruikelijke taferelen. Waar anders stilte en ruimte overheersen, staat het dorp plots bol van kabels, camera’s en klapstoelen. Regisseur Lukas Dhont is er neergestreken met cast en crew voor de opnames van zijn nieuwste film, getiteld Coward.
Waar de Westhoek doorgaans symbool staat voor ingetogenheid en nuchterheid, komt de geschiedenis er nu opnieuw tot leven – deze keer niet in herdenkingsplechtigheden, maar via het scherp van de lens. De keuze voor Lampernisse is geen toeval. De spaarzame bebouwing, het open veld en het aanwezige historische gewicht maken het dorp tot een visueel aantrekkelijk en geloofwaardig kader voor Dhonts nieuwste project.
Eerste Wereldoorlog als tragikomische achtergrond
De film Coward speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog, een periode die de regio diepe wonden sloeg. Maar Dhont wil meer dan enkel een historische evocatie brengen. Met zijn kenmerkende oog voor menselijke nuance voegt hij een dubbele laag toe. De film wordt, zo zegt hij, niet alleen zwaar op de hand. Er zal ook ruimte zijn voor lichtheid. “Er mag gelachen worden,” bevestigt hij.
Die combinatie van ernst en luchtigheid is gedurfd, zeker in een decor dat zo beladen is met herinnering en verlies. Toch gelooft Dhont dat net daarin de kracht schuilt van zijn film: door het menselijke niet weg te stoppen onder het gewicht van het verleden, maar het erdoor te laten oplichten.
Een stille naam die luid spreekt
Over de hoofdrol doet Dhont voorlopig nog wat geheimzinnig. De identiteit van de centrale acteur of actrice wordt bewust stilgehouden, al zou het gaan om iemand “bekend op Belgisch niveau”. Daarmee blijft hij trouw aan zijn aanpak van eerdere films: inzetten op herkenbare gezichten die dicht bij hun personage blijven. Het blijft dus gissen tot de officiële aankondiging.
Wat al wel vaststaat, is dat Coward een Frans-Nederlandstalige productie wordt. Die tweetaligheid is geen louter artistiek gebaar, maar past perfect binnen de context van de Westhoek en haar geschiedenis als kruispunt van legers, talen en herinneringen.
De Oscar blijft doelgericht in het vizier
Lukas Dhont staat intussen bekend als een regisseur die zijn ambitie niet onder stoelen of banken steekt. Zijn vorige werk Close leverde hem een Oscarnominatie op. Dit keer mikt hij resoluut op het beeldje zelf. “Sowieso,” stelt hij zonder aarzelen. Die zelfverzekerdheid verraadt meer dan bravoure. Het is de houding van iemand die weet wat hij wil vertellen, en hoe.
Wat hij precies wil tonen met Coward, blijft vooralsnog grotendeels afgeschermd. Maar afgaande op zijn vorige films, mag men zich verwachten aan een intiem verhaal, gedragen door sterke vertolkingen en een diep menselijk inzicht.
Een dorp tussen prikkeldraad en productieploeg
Voor de inwoners van Lampernisse is de passage van de filmploeg tegelijk verwarrend en fascinerend. De tijdelijke hinder – afgesloten straten, omgeleide trajecten, veel bedrijvigheid – weegt voor velen niet op tegen de eer van hun dorp als filmdecor. En wie weet, misschien duikt een bekende gevel straks op in een bioscoopzaal aan de andere kant van de wereld.
De stilte van Lampernisse heeft tijdelijk plaatsgemaakt voor het ritme van de cinema. Maar in de ogen van Lukas Dhont is dat geen verstoring, maar eerder een ontmoeting tussen verleden en verbeelding. Een ontmoeting die, als alles naar wens verloopt, eindigt met applaus in Los Angeles.
