Een maandag vol stof en afscheid
Maandag 7 juli 2025 begon in Diksmuide met het gekraak van hout. Geen storm, geen blikseminslag, maar de systematische afbraak van een houten kasteel dat tientallen jaren lang deel uitmaakte van het jeugdleven op Zonnestraal. Terwijl de stad ontwaakte, verdween het bouwwerk zonder ceremonie, plank per plank, tot er slechts zand en herinnering overbleven.
KSA Torenwacht verliest zijn thuisbasis
Het houten kasteel was veel meer dan een speeldecor. Voor KSA Torenwacht betekende het een ankerpunt — een plaats waar engagement groeide, vriendschap vorm kreeg, en zondagen gevuld werden met gelach, modderige schoenen en verhalen die bleven kleven aan het houtwerk. Nu is het weg, weggehaald na maanden van stil verval, tekenen van baldadigheid en een veiligheid die niet langer gewaarborgd kon worden.
Incidenten met graffiti en nachtelijke vernielingen deden het gebouw geen goed. Het hout, ooit stevig, begon tekenen van vermoeidheid te vertonen. Barsten, vochtplekken, en een gevoel dat het zijn beste tijd had gehad. De beslissing tot afbraak kwam snel, en werd even snel uitgevoerd.
Geen zicht op vervanging voor de kinderen
De vakantieopvang die momenteel op Zonnestraal plaatsvindt, speelt voort op een open vlakte. Gras, zand en het gedempte geluid van wat er niet meer is. Aan burgemeester Koen Coupillie werd gevraagd of er plannen zijn om een nieuwe speelstructuur te voorzien voor de kinderen. Tot op heden kwam daar geen antwoord op. De stad laat in het midden of het verdwijnen van het kasteel ook een nieuw begin betekent.
Wel een nieuw OC in aanbouw
Wat wél in de steigers staat, is een nieuw ontmoetingscentrum. De werkzaamheden daarrond zijn zichtbaar en vorderen gestaag. Of het nieuwe gebouw ook ruimte zal bieden aan jeugdverenigingen of spelende kinderen, is nog niet duidelijk. Voorlopig lijkt het eerder een multifunctionele infrastructuur te worden voor bredere sociale doeleinden.
Wat achterblijft
De plaats waar ooit het houten kasteel stond, is nu een vlakte. Geen lintjes, geen afscheidswoorden, enkel een vlakte waar de zon fel op brandt. Geen planken meer die kraken onder enthousiaste voeten. Geen torentje meer als herkenningspunt. De lucht erboven voelt groter, maar ook leger.
Voor wie er ooit speelde, blijft het een verlies. Geen ramp, geen tragedie, maar een stille verwijdering van iets dat ooit vanzelfsprekend was. Of de jeugd van Diksmuide binnenkort opnieuw ergens een plek vindt waar hout ruikt naar avontuur, blijft een open vraag.
( Tekst Serge Jansen van www.westnieuws.be )
