
Een tragisch falen
In de diepe schaduw van de terroristische aanslag die afgelopen maandag onze nationale trots en gemoedsrust schond, stond minister van Justitie, Vincent Van Quickenborne, oog in oog met de sombere details. Met een onfeilbare toewijding raadpleegde hij het OCAD, de Staatsveiligheid, de politie en justitie, op zoek naar enige helderheid, een lichtpunt in de allesoverheersende duisternis.
Een onopgemerkte fout
Maar in deze queeste naar waarheid werd een pijnlijk feit onthuld: een uitleveringsverzoek vanuit Tunesië dat het daglicht van de actie nooit heeft gezien. Ondanks dat het verzoek tijdig bij de bevoegde instanties was, werd er geen gevolg aan gegeven. Een verzuim, tragisch in zijn gevolgen en symptomatisch voor een systeem waarin soms dingen tussen de mazen van het net glippen.
Verantwoordelijkheid boven alles
Hoewel de onafhankelijkheid van de magistratuur een onwrikbaar fundament is van onze rechtsstaat, een ideaal dat Van Quickenborne altijd met vuur heeft verdedigd, is er een limiet aan wat kan worden toegeschreven aan de onafhankelijke beslissingen van individuele magistraten. Van Quickenborne koos ervoor om zijn politieke verantwoordelijkheid op zich te nemen. Een nobel gebaar in tijden waarin excuses en verantwoordelijkheid vaak ontweken worden.
Een hartgrondige afscheid
Met een zwaar hart heeft hij zijn ontslag aangeboden aan de eerste minister. Hij heeft zijn diepste spijt betuigd aan de slachtoffers, hun families en aan de bevolking van zowel België als Zweden. Drie jaar lang heeft hij Justitie met hartstocht en overtuiging gediend, getuige van de gestage verbeteringen binnen het departement. Maar soms, zoals het verhaal van Van Quickenborne aantoont, kan één enkele misstap een schaduw werpen over talloze goede daden. Dat noemt men politiek verantwoordelijk gedrag, om dergelijke fouten in een ons juridisch systeem zich nooit meer te laten herhalen.
Tekst Andy Vermaut en Serge Jansen van www.westnieuws.be.