Oude tractoren, nieuwe verbondenheid
Terwijl de ochtendzon haar eerste warmte over de Westhoek spreidde, verzamelden zich in het hart van Vladslo 118 glimmende oldtimer tractoren voor een bijzonder vertrek. Aan de rand van het dorp, waar de nog bestaande arbeiderswoningen – bekend als de ‘kotjes’ – een stille getuigenis zijn van het verleden, vormde zich een stoet die meer was dan een optocht: het was een rit die het hart van een wijk opnieuw deed kloppen.
De kotjesfeesten zijn intussen toe aan hun vierde editie en groeien met elk jaar. Wat begon als een klein initiatief van enkele buurtbewoners, is uitgegroeid tot een krachtig lokaal feestmoment dat herinnering koppelt aan toekomstgericht samenleven.
Een feest gegroeid uit stenen en verhalen
De kotjes aan de rand van Vladslo zijn eenvoudige woningen, ooit gebouwd om arbeiders onderdak te geven. De huizen zelf zijn stil, maar de verhalen die eraan kleven zijn luid. Vier jaar geleden besloten enkele bewoners van de wijk dat het tijd was om die verhalen opnieuw te laten klinken. Ze organiseerden een buurtfeest, kleinschalig maar met grote betekenis. Wat hen dreef, was geen nostalgie, maar de wil om opnieuw samen te leven, samen te vieren.
Wat begon met een barbecue onder buren, is vandaag uitgegroeid tot een weekend vol activiteit, waarbij traditie en ontmoeting centraal staan.
Een rit die verder draagt dan de kilometers
Voor de tweede keer werd er tijdens de kotjesfeesten ook een tractorrit georganiseerd, een tocht van dertig kilometer met een uitgelezen stoet van oldtimers. Van bij het vertrek aan de kotjes in Vladslo baanden de bestuurders zich een weg richting Stuivekenskerke, verder naar Schore voor een verfrissende halte, om daarna via Leke en Keiem terug te keren naar de vertrekplaats, vlakbij interieurzaak Dekeyser.
De bestuurders, vaak liefhebbers met een voorliefde voor techniek, geschiedenis én het landleven, brachten met hun passage niet alleen een visueel spektakel, maar ook verbondenheid tussen dorpen tot leven. Jongeren en ouderen, bekenden en toevallige toeschouwers verzamelden langs de weg om de kleurrijke colonne te bewonderen.
Bij aankomst werden de deelnemers getrakteerd op een frietje van King Friet. Geen feest zonder patat, zo luidt het gezegde hier, en geen verbondenheid zonder gedeelde tafel.
Zondag in de tent: vlees, vlammen en muziek
De zondag van de kotjesfeesten wordt steevast gereserveerd voor de BBQ en optredens. In de grote feesttent, die al op zaterdagavond in gereedheid werd gebracht, worden buurtbewoners en sympathisanten verwelkomd voor een middag waarin smaak en klank elkaar versterken.
De barbecue vormt het culinaire hoogtepunt. Hier geen haute cuisine, maar gegrild vlees zoals het hoort: eenvoudig, rechttoe rechtaan, en met liefde klaargemaakt. Later op de dag nemen verschillende artiesten het podium over. De tent wordt dan een plaats van ritme en samenzijn, waar gesprekken worden afgewisseld met zang en dans.
Herinneren door te vieren
Wat de kotjesfeesten zo bijzonder maakt, is niet de omvang, maar de oorsprong. Hier geen commerciële opzet, geen opgeklopte programmatie. Wat hier leeft, is het resultaat van buren die zich opnieuw tot buren hebben gemaakt. Het is een feest dat ademt in de kieren van oude bakstenen, maar dat uitkijkt naar morgen.
De tractoren die vertrekken, de friet die gedeeld wordt, de barbecue die smeult, en de tent die vult – het zijn geen losse elementen, maar schakels in een ketting van hernieuwde nabijheid. Vier jaar geleden waren het slechts enkele mensen die het aandurfden om opnieuw iets te organiseren in een wijk die lang stil was gebleven. Vandaag klinkt er opnieuw geluid.
En als het aan de initiatiefnemers ligt, zal dat nog lang zo blijven.
( Tekst Serge Jansen van www.westnieuws.be )
